Seans Terapeutyczny from Olaf on Vimeo.

W końcu nadszedł czas, aby opisać buciki do radosnych wędrówek w rozmaitym terenie w  ciężkich warunkach atmosferycznych. Generalnie buty są bardzo w porządku, przeszedłem w nich około 300 km i naprawdę je lubię.

 Mają jedną istotną wadę – agresywny bieżnik w środku, centralnie na pięcie ( co widać na jednym zdjęciu) za jego pośrednictwem, po spacerku 40-50 km na pięcie tworzy krwiste koło (nie odczuwalne dopóki nie zdejmie się buta  ).  Jedna pojedyncza gruba skarpetka sobie nie radzi. Trzeba założyć co najmniej jedną grubą i jedną cienką na dłuższe trasy. Do 20 km może być jedna.

Ogólnie jednak  poza tym mankamentem buciki są bardzo wygodne i lekkie. Bardzo dobrze amortyzują podłoże. Nigdy mi jakoś nie przemokły, a trochę ciekawego terenu poznały. Nie są to buty na pewno dla tych co chcą brać w nich prysznic, albo usuwać wodę z zalanej piwnicy a potem się dziwią się że im przemakają. Dla takich osób odpowiednie są kalosze .  Przy takim wykorzystywaniu każdy but wcześniej czy później przemoknie cudów nie ma. Na lato też ich nie polecam, ale na pozostałe pory roku jak najbardziej. Przy okazji nie ma sensu zachwycać się za bardzo sortem kontraktowym w większości wypadków to tylko dobra dźwignia marketingowa. Te buty nie są ogólnie takiego typu ekwipunkiem i to jest plus ponieważ cena ich jest adekwatna do zastosowanej technologii i materiałów.

Mała impresja z pewnej wędrówki ……

Na koniec roku mała powtórka z pewnej wycieczki, dla tych którzy to czują .

W okolicach Sierpca znajduje się skansen przedstawiający dawną zabudowę i kulturę wsi mazowieckiej. Jest to urokliwe miejsca, zwłaszcza przy ładnej pogodzie. Chwilowo możemy tutaj poczuć zanik Matrixa cywilizacyjnego.

Przez skansen przewijają się różne grupy społeczne. Najmniej jednak jest aktywnych, młodych ludzi. Miasteczka i wsie mazowiecka pozostawały zawsze w pewnym cieniu stolicy. Ludzie na tych terenach jakby odseparowywali się od swojej kultury. Masowo wyjeżdżają emigrują do stolicy lub innych większych miast w poszukiwaniu pracy i ciekawszego życia. Prawda jest taka, że ludzie z większych aglomeracji miejskich powinni szukać energii w naturze a nie odwrotnie. Człowiek albo wróci do natury i będzie aktywnie systematycznie się regenerował, albo stanie się żywym trupem. Kolejnym brakującym ogniwem w systemie Matrixa.

Mazowsze nie ma dużo lasów i nie są to lasy o bogatej strukturze roślinnej. Ma za to dużo przestrzeni w postaci pól. Jest, czym oddychać i zdawałoby się gdzie się poruszać. Z tym jednak jest zdecydowanie gorzej. Można na przykład ogrodzić kilkanaście hektarów założyć obozy zdrowia ( oczywiście bez drutów kolczastych – aczkolwiek było to by całkiem oryginalne  ), w środku wytyczyć ścieżki trekkingowe   50 – 60 km zrobić po drodze punkty z naturalną żywnością, w zimę organizować biwaki pod gołym niebem i tak dalej. Jednocześnie promować swoje wyroby ludowe i historię regionu. Takie ośrodki dałyby miejsca pracy bezrobotnym jednocześnie ściągałaby ludzi do podładowania swoich akumulatorów naturalną energią i podniesieniem swojego poziomu zdrowia.

Można w tygodniu wspomagać się w miastach klubami fitness, ale nawet najlepsze z nich nie zastąpią długotrwałego ruchu i dotlenienia się na dużych, czystych przestrzeniach na podłożu naturalnej przyrody.

Jedną z bram do odnalezienia siebie są góry. W górach, choć idziesz w grupie to idziesz sam ze sobą. Idziesz z własnymi słabościami. W górach nie ma bohaterów, jak są to zazwyczaj wcześniej czy później spadają. Na dole wszyscy wracają do swojego rytmu osobowego. Teatru postaci kreowanej od dzieciństwa. Na szczytach przez chwilę możemy być prawdziwi, w pewnej złotej proporcji równowagi ciała do ducha. Zaobserwowałem też parę razy ciekawe zjawisko, że długotrwałe zmęczenie w górach relaksuje, a adrenalina łagodzi zmęczenie.

Ogrom oddziaływanie wielkich przestrzeni wraz z naturalną, czasami surową pierwotną formą życia przyrody wywiera nacisk powrotu do początkowego źródła energii na ducha człowieka. Możesz iść sam, a będzie was wielu, chociaż w postaci innej niż fizycznej. Okrąg podróży życia, wyruszać w podróż by wrócić do początku. Cieszyć się, co dzień z podróży do siebie samego, czyli energii stworzenia. Powrotu i odnalezienie siebie nie zastąpią pieniądze, ani miłość życia. Na zewnątrz pełnia szczęścia, a w środku puste pomieszczenie wypełnione sztucznie przez fatamorgany Matrixa – a tak naprawdę nikt dawno już tutaj w środku nie mieszka.  Kto raz, chociaż przez chwilę poczuje energię pierwotnej niczym niezmienionej formy, poczuje intuicyjnie, że ma szansę poznać siebie, będzie do gór wracał. Góry to najlepszy narkotyk życia .

Dzisiaj nie mogłem odmówić sobie zaliczenia „Międzynarodowej Wystawy Psów Rasowych”. Moim zdaniem psy to jedne z lepszych akumulatorów energetycznych dla człowieka, zwłaszcza moja ulubiona rasa bulterierów.

Na zewnątrz na pierwszy rzut oka niby nic, okaz spokoju, w środku zaś elektrownia atomowa. Bulterier to indywidualista z charakterem, z lekkim zapasem masy mięśniowej oczekujący od człowieka, zrozumienia i zaspokojenia swoich potrzeb rozwojowych. W sumie myślę, że nie pozwoli sobie na to żeby go olać, chociaż na jeden dzień – „Nie ze mną te numery Bruner” . Z tego powodu też jest to moja ulubiona rasa, bo w życiu trzeba mieć jakieś własne zasady i siłę żeby się ich trzymać.

Człowieka od wieków ciekawią zjawiska nad naturalne. Jedni w nich szukają taniej sensacji, inni sił do wykorzystania dla swoich planów, niektórzy tzw.  „logicznie myślący ludzie” – inaczej myślący powierzchownie ( jestem ciałem fizycznym, bez energii duchowej i nie chcę mi się pracować nad swoi rozwojem) chcą to po prostu ośmieszyć. Dużo jednak ludzi w takich miejscach poszukuje drogi do swojej duszy, uzdrowienia zniekształconych przez życie własnych wibracji, odnalezienie bramy do własnej podświadomości.

Według  Huny podświadomość jest osobnym duchem zamieszkującym równolegle z naszą świadomością w jednym ciele, niektórzy nazywają ją diabłem i zwalają na nią wszystkie ciemne strony człowieczeństwa. Morderstwa, gwałty, niskie instynkty,  niezaspokojone pragnienia itp. Jeżeli logicznie myślący ludzie non-stop uciekają od swoich duchów (a jest ich trzech) a oni są jednym z nich, to ich podświadomość jest na pozycji psa rasy obronnej. Przykutego do rozwalającej się budy, kopanego przez swojego właściciela, głodzonego i pozostawionego samemu sobie. Pytanie co się stanie jeśli po długim czasie  takiego traktowania taki pies się urwie z łańcucha? I opętał go diabeł, którego sam  go stworzył i karmił co dzień .

Wracając jednak do tematu  w naturze występuję miejsca w który oddziaływanie różnych energii wykazuje o wiele większe natężenie i prawdopodobieństwo manifestacji w wymiarze fizycznym od typowego środowiska dla życia w pasmie fizyczności. Potoczne takie miejsca zwane są „Miejscami Mocy”.  Od wieków znane przez naszych przodków i wykorzystywane jako łącznik do światów duchowych. Jedne z nich położone jest w Puszczy Białowieskiej – 6 km od Białowieży.

O tym miejscu napisano już wiele, więc nie będę powtarzał oczywistych oczywistości . Tak w tym miejscu jest duża energia, która może wywoływać zawroty głowy, może otworzyć bramy w czasie medytacji na kontakt duchowy. Jednak to takiego miejsca powinnyśmy udać się samotnie, a nie jako stado turystyczne „łubudubu niech nam żyje prezes klubu, łubudubu no to przyszliśmy, no to  jesteśmy, eee tam nic się tu nie dzieje, no to idziemy , nawet nie ma żubrów, ale są za to  w plecaku”. Ewentualnie możemy zabrać ze sobą   dwie, trzy osoby nastawione na podobny cel, ale w okolice  punktu miejsca mocy wchodzimy osobno i pracujemy z własną energią i bramą tego miejsca. Jeżeli jest to okres wakacyjny to muszą być  godziny wczesno-poranne 4 – 6 rano, bo inaczej będziemy non-stop spotykać  grupy „łubudubu”, a to raczej nas zmęczy duchowo niż rozwinie. Powinnyśmy też być przygotowani, mieć własny wysoki potencjał energetyczny ( sport, odżywianie i codzienna praca z własną energią, alkohol i papierosy  stanowczo na nie). Uważajmy na zabieranie pamiątek z takich miejsc, bo możemy tego później nie ogarnąć zwłaszcza jak jesteśmy z grupy „łubudubu”  i zerwie się bestia z łańcucha .

Tak zaś poza tym Puszcza Białowieska  oprócz miejsc mocy, jest urocza i magiczna sama w sobie i występują  w niej potężne siły przyrody . Warto je poznać a jeszcze lepiej się  z nimi  zaprzyjaźnić.